3. O Διάβολος

- Ντε Σεν Φαλ... Η μεγάλη Ιέρεια...Φωτιές…. Τ’ αδέλφια μας αφανίζονται... Πόνος. Θρήνος. Θάνατος...

Η Άϊσλιν έμεινε ασθμαίνοντας στο κέντρο του κύκλου και τα κλειστά της βλέφαρα άρχισαν να πεταρίζουν γεμάτα αγωνία, ενώ από τα χείλη της ξεχύθηκε ένας ακατάληπτος μπερδεμένος ψίθυρος.

-Ντε Σεν Φαλ….Ένας κήπος με αγάλματα…Ένας γρίφος... κρυμμένος στα μεγάλα ξόανα…

-Έρθα, Έννυα, Ταντίτα, Μάγια...Τέσσερις γυναίκες - Τέσσερις  οικογένειες - Τέσσερα στοιχεία της φύσης. Ενώνονται ξανά ….Ο κήπος με τα μαγικά ξόανα ξέρει...

Η ανάσα της ξαφνικά έγινε κοφτή, η φωνή της, ράγισε.

–Μια σκιά, ένας άνδρας. Έχει φωτιά στα μάτια… ένας δαίμονας…Ο Διάβολος της καινούριας θρησκείας...μετά από αιώνες...Ξέρει... Φοβάται τη Θεά. 

- Όμως, η δύναμη θα γυρίσει… Ντε Σεν Φαλ... Θα ξεκλειδώσει τα μυστικά στις αδελφές μου από το μέλλον… Ο κήπος κρατάει το κλειδί... Έρθα, Έννυα, Μάγια, Ταντίτα... Γη, Φωτιά , Νερό,  Αέρας, θα ενωθούν ξανά...Θα γυρίσουμε.

Η Άϊσλιν σιώπησε. Τρόμος και δέος κρατούσαν όλη αυτή την ώρα την ομήγυρη σιωπηλή, παγωμένη, θαρρείς και δεν τολμούσε κανείς ούτε ν' ανασάνει. Η μητέρα της όμως, η μεγάλη αρχιέρεια, διαισθάνθηκε πως αυτό που ζούσαν ήταν μία από εκείνες τις σπάνιες φορές που η Θεά τους τιμούσε με ένα όραμα πολύ δυνατό και ξεκάθαρο, ένα παράθυρο ανοιχτό στους αιώνες που θα ακολουθούσαν.  Έπιασε τα χέρια των διπλανών της, έκανε νόημα στους υπόλοιπους της ομάδας να την μιμηθούν, να φτιάξουν τον μαγικό κύκλο της δύναμης και ύψωσε τη φωνή της.

- Έρθα, Έννυα, Μάγια, Ταντίτα... Γη, Φωτιά , Νερό,  Αέρας, στα χρόνια που θα ‘ρθούν, θα γεννηθούν και θα ενωθούν. Είμαστε κύκλος μέσα σε κύκλο, χωρίς αρχή και δίχως τέλος.

Σιγά-σιγά, στην σιγουριά της  φωνής της ενώθηκαν και όλες οι άλλες.

-Είμαστε κύκλος μέσα σε κύκλο, χωρίς αρχή και δίχως τέλος....

1 Μαΐου, 2014

Σαν Φραντσίσκο, Η.Π.Α.

«Ο Διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες» σκέφτηκε η Έρθα Κάμινγκ, διαβάζοντας ξανά την εισήγησή της για το Ανώτατο Δικαστήριο.  Στα 42, η περιβαλλοντολόγος νομικός και ακτιβίστρια, ήταν γνωστή για το πείσμα της, στους νομικούς κύκλους της πόλης. Όμως σήμερα, η ανάμνηση του πρόσφατου ταξιδιού της στην Τοσκάνη έκανε τον νου της να ξεστρατίζει. «Ο κήπος των Ταρώ, λουσμένος στον ήλιο», σκέφτηκε και κοίταξε μελαγχολικά το συννεφιασμένο ουρανό που βάραινε έξω από το παράθυρό της. «Μακάρι να μπορούσα να διακτινιστώ...»

Κορκ, Ιρλανδία

Η Εννυα Μπλέικ ξεδίπλωσε το σώμα της και πήρε βαθιά ανάσα. Στα 68 της, η καθηγήτρια – θρύλος του τμήματος μεσαιωνικών σπουδών της Οξφόρδης, ειδικευμένη στην ερμηνεία των συμβόλων, παραδέχτηκε με στεναχώρια ότι ακόμα και το ξεβοτάνισμα του μικρού της κήπου, αποτελούσε πλέον γι’ αυτήν έναν μικρό άθλο. Τίναξε τα χώματα από την ποδιά της και κατευθύνθηκε προς το σπίτι της, όπου μια τσαγιέρα ζεστό ερλ γκρέι και η αγαπημένη της τράπουλα ταρώ, την περίμεναν στο τραπεζάκι δίπλα στο τζάκι.

Μαρακάιμπο, Βενεζουέλα

Η Μάγια Λόκο στριφογύρισε στις μύτες των ποδιών της και σχημάτισε τόξο με το κορμί της. Ο χορός ήταν η ζωή της από τότε που θυμόταν τον εαυτό της. Στα 21 της ήταν ήδη μια διασημότητα στην χώρα της, η παράσταση που ετοίμαζε όμως, θα ξεπερνούσε τα στενά σύνορα της Λατινικής Αμερικής. Προσκεκλημένη στην Ταρκουίνια της Τοσκάνης για τους εορτασμούς αφιερωμένους στη μνήμη της διάσημης καλλιτέχνιδας Νίκι Ντε Σεν Φαλ, αισθανόταν  ότι το άστρο της επιτέλους ήταν έτοιμο να λάμψει.

Κιότο, Ιαπωνία

Η πεντάχρονη Ταντίτα Ναΐσο άπλωσε τα χεράκια της να πιάσει την ηλιαχτίδα που έμπαινε από το παράθυρο.  Η μητέρα της την παρακολουθούσε με λατρεία . Αυτιστική, διέγνωσαν οι γιατροί. Μαγεμένη, τους απάντησε εκείνη. Από την πρώτη στιγμή  είχε καταλάβει ότι το κοριτσάκι της ήταν διαφορετικό, αποκομμένο από τον γνωστό, ορατό κόσμο, συνδεδεμένο με τον κόσμο του άπιαστου και του φευγαλέου. Την είδε να χαμογελά και να ψιθυρίζει, απευθυνόμενη σε κάποιον από τους άυλους φίλους της. Για λίγες στιγμές, έμοιαζε σαν ν' αφουγκράζεται κάτι και ξαφνικά, η παιδική της φωνούλα ακούστηκε καθάρια, να τραγουδά ένα άγνωστο, παράξενο τραγουδάκι:

-Είμαστε κύκλος μέσα σε κύκλο, χωρίς αρχή και δίχως τέλος....

Συνεχίζεται...

Επόμενη Κάρτα: Οι Εραστές

2. H Aυτοκράτειρα

Aγγλία – 16^ος αιώνας

Η μυρωδιά της καμένης σάρκας είχε κατακλίσει ολόκληρη την μικρή επαρχιακή πόλη. Οι γυναίκες ούρλιαζαν καθώς τις έγλυφαν οι φλόγες στο κέντρο της πλατείας, ενώ ο κόσμος φώναζε δυνατά «Θάνατος! Θάνατος!». Ο ιερέας κοιτούσε απαθής σφίγγοντας στην αγκαλιά του το βιβλίο του. Μπορούσες να διακρίνεις την ευχαρίστηση στα μάτια του αλλά και σε όλους τους παρευρισκόμενους. Όλους; Όχι. Όχι όλους. Στα μάτια της Αϊσλιν υπήρχε μια ανησυχία. Γνώριζε πολύ καλά ότι κάποια μέρα ίσως να ερχόταν και η σειρά της.

Πολλά είχαν αλλάξει στην Παλαιά Θρησκεία από τότε που ήρθε ο Χριστιανισμός. Από επικρατούσα θρησκεία τώρα είχε γίνει διωκόμενη. Από την πρώτη καύση των μαγισσών τον Αύγουστο του 1391, τώρα είχε προστεθεί και το Malleus Maleficarum, το βιβλίο με το οποίο οι χριστιανοί ιερείς έκριναν ποια είναι μάγισσα και την σκότωναν επειδή συνεργάζεται με τον διάβολο… Η Αϊσλιν χαμογέλασε ειρωνικά από μέσα της…  Διάβολος… Οι αχρείοι δεν γνωρίζουν πως εμείς δεν πιστεύουμε στον διάβολο… Πιστεύουμε στην Μεγάλη Θεά, την Μητέρα της Γης. Εκείνη μας χαρίζει την αφθονία της γης και την Σοφία. Ακόμα και η Παρθένα Μαρία που λατρεύουν, δεν είναι τίποτα άλλο από την προσωποποίηση της Μεγάλης Θεάς. Η Αϊσλιν προέρχεται από μια οικογένεια που είχαν κρατήσει την Παλαιά Θρησκεία, με απόλυτη μυστικότητα φυσικά. Το όνομα που της δώσανε σημαίνει «Όνειρο, Όραμα» για το χάρισμα που της είχε δώσει η Μεγάλη Θεά να βλέπει οράματα για το μέλλον.

Τα μάτια της περιπλανήθηκαν μέσα στο πλήθος. Σταμάτησαν πάνω σε έναν πατέρα που κρατούσε την 20χρονη κόρη του. Η Αϊσλιν έγνεψε με το κεφάλι πρώτα στην κόρη και μετά στον πατέρα και εκείνοι της το ανταπέδωσαν. Γνώριζε. Γνώριζαν. Και έπειτα αποχώρισαν.

Το ίδιο βράδυ σε έναν αχυρώνα είχαν μαζευτεί με απόλυτη μυστικότητα 4 οικογένειες. Ήταν εξαιρετικά επικίνδυνο αυτό που έκαναν, θα μπορούσαν να κοστίσουν τις ζωές όλων τους.  Όλες προσκείμενες στην Αρχαία Θρησκεία, είχαν έρθει για να προσευχηθούν στην Μεγάλη Θεά για να έχουν καλή σοδειά αυτή την χρονιά αλλά και για να προστατεύει τις γυναίκες-αδελφές τους που έχασαν εκείνη την μέρα. Μέσα από τα άχυρα αποκάλυψαν την Μεγάλη Θεά, φτιαγμένη από άχυρα να κάθεται σε έναν θρόνο. Η μητέρα της Αϊσλιν, η αρχιέρεια, άρχισε να ψέλνει. Την ακολούθησαν όλοι οι υπόλοιποι. Η Αϊσλιν πήρε μια μεγάλη πιατέλα και άρχισε να περνάει από όλους τους παρευρισκόμενους όπου έβαζαν μέσα διάφορους καρπούς για να τους προσφέρουν στην Μεγάλη Θεά. Σταμάτησε μπροστά στον άντρα που είχε χαιρετήσει νωρίτερα στην πλατεία που στεκόταν με όλη την οικογένεια του: Την γυναίκα του, τις 3 κόρες και τον 1 γιο. Του έγνεψε για μια ακόμα φορά και εκείνος ανταπέδωσε. Άλλωστε σε λίγο καιρό θα γινόταν πατέρας της. Η μοίρα της Αϊσλιν ήταν προδιαγεγραμμένη: Θα γινόταν Αρχιέρεια στην θέση της μητέρας της, αλλά πρώτα θα παντρευόταν τον γιο εκείνου του άντρα. Έτσι συνήθιζαν: Οι γιοι και οι κόρες των 4 οικογενειών παντρευόταν μεταξύ τους για να κρατήσουν ζωντανή την Αρχαία Θρησκεία σε αυτούς τους θανατηφόρους καιρούς. Η Αϊσλιν αφού μάζεψε όλους τους καρπούς, πήγε στην Μεγάλη Θεά και γονάτισε μπροστά της προσφέροντας τους. Σηκώθηκε με μεγάλη ευλάβεια και κοίταξε την Μεγάλη Θεά. Πόσο μεγαλόπρεπη ήταν στον θρόνο της ανάμεσα στους καρπούς και στα στάχια! Άρχισε να ψάλει με τους υπόλοιπους όταν ξαφνικά τα μάτια της θόλωσαν. Με το χέρι της έκανε νόημα σε όλους να σταματήσουν. Όλοι πάγωσαν. Ήξεραν ότι είχε ένα όραμα. Στάθηκαν αμίλητοι περιμένοντας να ακούσουν τι έχει να τους πει. Η Αϊσλιν στεκόταν για λίγη ώρα εκεί. Και έπειτα τους λέει ψιθυριστά:

-Ντε Σεν Φαλ…. 

Συνεχίζεται...

Επόμενη Κάρτα: O Διάβολος